Oruç, İslam’ın beş temel esasından biridir. Ancak orucu sadece bir ibadet olarak görmek eksik olur. Oruç; insanı eğiten, sabrı öğreten, nefsi dizginleyen ilahi bir terbiyedir. Gün doğumundan gün batımına kadar yeme, içme ve nefsin arzularından uzak durmak, insana güçlü bir irade kazandırır.
Oruç, sabrın pratiğidir. Gün içinde susadığımızda, acıktığımızda, yorulduğumuzda sabretmeyi öğreniriz. Bu sabır sadece açlığa değil; öfkeye, kırgınlığa ve kötü sözlere karşı da gösterilmelidir. Peygamber Efendimiz (sav.), oruçlunun kötü söz söylememesi gerektiğini, biri kendisine sataşırsa “Ben oruçluyum.” diyerek karşılık vermesini öğütlemiştir. Çünkü oruç, ahlakı güzelleştiren bir ibadettir.
Oruç empatiyi öğretir. Açlık çekenlerin halini anlamayan bir insan, gerçek merhameti tam anlamıyla hissedemez. Ramazan’da yaşanan açlık, yoksulların her gün yaşadığı gerçeği bize hatırlatır. Böylece kalpler yumuşar, eller yardıma uzanır. Bilimsel olarak da orucun insan sağlığına birçok faydası olduğu ifade edilmektedir. Ancak orucun asıl gayesi beden değil, ruhtur. Oruç takvaya ulaştırır. Takva; Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşamaktır. Oruç tutan kişi, kimsenin görmediği bir yerde bile su içmez. Çünkü bilir ki Allah her şeyi görmektedir. İşte bu bilinç, insanı olgunlaştırır.
Ramazan’da tutulan her oruç, insanın iç dünyasında yeni bir kapı aralar. Nefsini terbiye eden yücelir. Oruçlu bir kalp daha duyarlı, daha merhametli ve daha hassas olur. Sabreden kazanır. Unutmayalım ki oruç sadece aç kalmak değildir. Dilin orucu, gözün orucu, kulağın orucu vardır. Kötü sözden uzak durmak, harama bakmamak, dedikodu etmemek… İşte gerçek oruç budur. Bu Ramazan’da orucumuzu sadece midemizle değil, tüm benliğimizle tutalım. Sabırla, şükürle ve bilinçle… Çünkü oruç, insanı Rabbine yaklaştıran en güçlü ibadetlerden biridir.
Ramazan mektebinde dersimize iyi çalışalım ki okulun sonunda günahlardan arınmış olarak mezun olalım. Allah’ın izni ve yardımıyla hem dünyamızı hem ahiretimizi kazananlardan olalım inşallah.
SÜREYYA KARDEŞİMİZİ DUALARLA UĞURLADIK
Mustafakemalpaşa Emniyet Teşkilatı’ndan emekli merhum Fahrettin Türker ve merhume Hatice Türker’in oğlu, merhume Zeynep Türker’in eşi, Semihcan Türker’in babası, Kudret Türker ve Aysel Yıldırım’ın abisi Süreyya Türker (Doğum Tarihi 04.12.1968), Hakk’ın rahmetine kavuştu.
Süreyya Türker, Mustafakemalpaşa’da bir dönem gazeteci olarak görev yaptı. 1994 yılından itibaren Edirne’de askeriyede görev alan Türker, daha sonra esnaflık yaptı. Uzun yıllardır da Trakya Üniversitesi’nde memur olarak çalışıyordu. Süreyya Türker, 21 Şubat 2026 Cumartesi günü ikindi vakti evinde bulunduğu sırada vefat etti.
Merhumun cenazesi, Ramazan ayının 4. günü olan 22 Şubat 2026 Pazar günü Paşalar Köyü’nde ikindi namazını müteakip kılınan cenaze namazının ardından köy mezarlığında toprağa verildi.
Her yıl Kırkpınar Yağlı Güreşleri’ne gittiğimizde hemşehrileri olarak bizleri karşılar; Antalya’dan, Ankara’dan ve diğer illerden gelen basın mensuplarıyla yakından ilgilenirdi. Evinde misafir eder, ikramlarda bulunur, 3-4 gün boyunca bizlere zaman ayırırdı. Dost canlısı, misafirperverdi. Sofrası herkese açıktı. Edirne’de bizlerin adeta rehberiydi; üzerimizde çok hakkı vardır. “Cennetin kapısını cömertler açacak” denir. Süreyya Türker de cömert bir insandı. Ramazan ayında vefat etmesi, sevenleri için ayrı bir hüzün oldu. Bizler hakkımızı helal ediyoruz.
Mekânın cennet olsun Süreyya Türker kardeşim.
