Hiçbir siyasi parti, kendini devlet yerine koyamaz.
Bu ülkede devlet hep baş tacı olmuştur. Tarihin akışı içerisinde 16 devletimiz yıkılmış, 17 kez kurulmuştur. Devlet ve hükümet aynı şey değildir. Devlet, milletin ortak kimliği, tarihi ve kültürüdür. Hükümet ise devleti yöneten siyasi kadrodur. Hükümetteki kişilere oy vermemek, onları eleştirmek, istifa çağrısı yapmak vatana, millete, devlete düşmanlık demek değildir. Partiler ve hükümetler gelip geçicidir; devlet bakidir. Vatandaşlar oy verirken devleti seçmek için değil, onu yönetecek siyasi kadroyu belirlemek için oy verir. Türkiye Cumhuriyeti’ni yöneten nice partiler geldi geçti; hepsi tarih oldu ama devletimiz dimdik ayakta.
Siyasi tarihimize kara bir sayfa olarak eklenen 28 Şubat ‘postmodern’ darbenin üzerinden 29 yıl geçti. Askerlerin seçilmiş hükümeti devirmek için başlattıkları süreç, devlet ve toplum üzerinde büyük tahribatlara yol açmıştı. Karanlık odaklar, 28 Şubat 1997 tarihinde yapılan ve dokuz saat süren MGK toplantısıyla Refahyol hükümetinin düşürülmesi için düğmeye bastı.
Binlerce insan ‘irtica’ diye fişlendi, ‘şeriat geliyor’ bahanesiyle seçilmiş T.C. 54. Refahyol Hükümeti karanlık güçlerin oyunlarıyla düşürüldü. Darbenin baş aktörleri arasında 5’li çete olarak nitelendirilen iş dünyasının (TİSK), Türkiye Esnaf ve Sanatkârlar Konfederasyonu (TESK), Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB), Türkiye İşçi Sendikaları Konfederasyonu (TÜRK-İŞ) ve Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK) yer aldı. Başkanları Refik Baydur, Derviş Günday, Fuat Miras, Bayram Meral ve Rıdvan Budak darbenin sivil ayağını oluşturdu. Daha sonra Meral ile Günday CHP’den, Budak ise DSP’den milletvekili oldu.
Darbe süreci Aczimendilerle başladı. 28 Şubat darbesine meşru zemin oluşturmak için Müslüm Gündüz, Ali Kalkancı (alkolik) ve Fadime Şahin (telekız) gibi kurgusal karakterler kullanıldı. Sahaya sürülen en etkili figür ise Elazığlı Müslüm Gündüz’dü.
Merhum Mahir Kaynak’a göre postmodern darbenin arkasında Erbakan’ın Amerika ve İsrail’e karşı tutumu vardı. Medya üzerinden T.C. 54. Hükümet’in 28 Şubat 1997’de postmodern darbe olarak anılacak müdahalesi gerçekleşti. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş tarafından 27 Mayıs 1997’de Anayasa Mahkemesi’ne iktidar partisi Refah Partisi’nin temelli kapatılması istemiyle dava açıldı. Koalisyon ortağı Doğru Yol Partisi’nin protokol gereği başbakanlık koltuğunu alması için Prof. Dr. Necmettin Erbakan, 30 Haziran 1997’de Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’e istifasını sundu.
Anayasa Mahkemesi’nde görülen Refah Partisi’nin kapatma davası 16 Ocak 1998’de sonuçlandı. Refah Partisi’nin kapatılmasına ve aralarında Necmettin Erbakan’ın da bulunduğu 6 kişiye 5 yıl süreyle siyaset yasağı getirilmesine karar verildi. Refah Partisi Genel Başkanı Prof. Dr. Necmettin Erbakan ve Doğru Yol Partisi Genel Başkanı Prof. Dr. Tansu Çiller’in kurdukları T.C. 54. Refahyol Hükümeti’nin 11 aylık kısa sürede gerçekleştirdiği bazı hizmetler: Asgari ücrete %102, memura %130 zam. İşçi emeklisine %121, Bağ-Kur emeklisine %221 zam. Tarımsal desteklemeye ayrılan fon %150 artırıldı. Buğday, fındık, pancar, tütün taban fiyatlarına %312’ye varan artışlar yapıldı. Döviz rezervleri 1 milyar dolar artırıldı. Sanayi üretimi %30’dan %90’a çıkarıldı.
Bütün bu gelişmeler 11 ay içinde gerçekleşti. Böylece millet rahat bir nefes aldı. Çünkü oğlunu, kızını evlendirdi, araba aldı, daire sahibi oldu. Diğer taraftan iç ve dış borç azaldı; havuz sistemi oluşturuldu. Böylece hırsızların, sayısızların, sömürücülerin önü kesildi, millet kazandı. “Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz.”
29 Ekim 1926’da Sinop’ta doğan, 27 Şubat 2011’de vefat eden, Türkiye’yi lider ülke yapmak için ömrünü vakfeden siyasetin hocası mücahit Prof. Dr. Necmettin Erbakan hocamızı, vatanımız, milletimiz, bayrağımız, ezanımız için çalışmış olanları rahmet, minnet ve dua ile anıyoruz. Mekanları cennet olsun.
